Welkom op het Zetveld weblog
Het is goed toeven aan het Zetveld!
Zowel de straat
als de inhoud
maakt het tot een genot om hier te wonen!
Op dit web-log willen we graag de laatste nieuwtjes kwijt over het Zetveld. Heb je nog ideetjes over de invulling, laat me dit dan weten s.v.p.
Liefde en de Lange Levensweg.
Hoe komen twee mensen bij elkaar, zo dicht bij elkaar dat ze stil en bewogen of wild enthousiast elkaar door het leven willen dragen? Dit is een groot mysterie.
Je kunt niet zeggen, wat je zozeer bekoorde in die ander.
Een blik, een haarlok, een lach. Bij elk contact ging je hart sneller kloppen.
Je droomde van elkaar en je ging wonen bij elkaar.
Je ging elkaar bewonen als een huis, nog lang voordat een huis gebouwd werd en je voelde je thuis.
Thuis in dat grote mysterie dat mensen ‘liefde’ noemen.
Je bent elkaars leven binnen gegroeid zoals twee takken in de stam en de wortel van het leven.
Maar de weg is nog lang.
Niet elke dag luiden de feestklokken……
Het eerste enthousiasme gaat voorbij en er komen vele eentonige dagen.
Men begint te merken dat de ander niet alleen goede kanten heeft.
Je ergert je soms en dan denk je “ik heb me vergist”.
Maar je hebt je niet vergist
Ieder mens is maar een mens, gelijk alle andere mensen.
Alle leven heeft een rithme van dag en nacht, hoog en laag, eb en vloed.
Ieder jaar wordt het lente, zomer, herfst en winter.
Heb geduld, veel geduld…., met jezelf en nog veel meer met de ander en verlaat nooit het huis van je liefde en trouw.
Als de storm opsteekt, geraak dan niet in paniek en laat niet alles los.
Hou je vast aan de wortels van je liefde en wacht.
De storm gaat voorbij………
“Echte Liefde moet blijven”
Hiep, hiep, hiep, hoera,
Henk is jarig,
de webmaster van dit web-log,
terwijl hij nog in Canada is.
Hartelijk Gefeliciteerd Henk met je verjaardag,
ook al vier je het in Canada,
in Nederland denken de mensen ook aan jou verjaardag,
zoals je ziet.
Deze felicitatie wordt je gewenst door Gerard en Mia
(die stoute schoenen aan heeft).
Mensen in Nederland jullie kunnen Henk nu allemaal gelukwensen via de reactie’s van dit web-log. Laten we hem eens lekker verrassen.
Bezoek aan Canada 2005 (laatste update: 12 september 2005)
Fenny bij de Siffleur Falls, Rocky Mountain House, Canada
De link voor meer natuurschoon en specials vind je hier: hier
———————————————————————————————
Ook dit jaar brachten we een bezoek aan Canada. Omdat we vorig jaar al Alaska, Yukon, en het noorden van Alberta en Britisch Columbia bezocht hebben, wilden we dit jaar -naast familiebezoek- het Zuiden van Alberta en B.C. verkennen. Vooral het doel gericht op de bergen, de parken en de wilde natuur. We proberen met foto’s een aanvulling te geven op de verhalen, immers geven foto’s vaak meer weer dan duizend woorden.
……………..en zo is het vast ook hier…………
Tot op heden was het familie en vrienden bezoeken, het is langzamerhand tijd voor de echte trip. Zaterdag 29e juli werken we zoveel mogelijk af en brengen de Van in gereedheid. Alles vol, schoon, uitgepakt en ingeruimd. En maken we de laatste planningen. Zondag de 30e vertrekken we uit Bow Island in de richting van Lethbridge waar vrienden van ons bezoek in 2001 wonen, hier wilden we langs voor een kort bezoek maar we treffen ze niet thuis. Dus kiezen we voor richting zuid, Waterton National Park op de grens met de USA. We komen door een gebied met Indianen en windmolens voordat we in het park belanden. We overnachten buiten het park en de volgende dag (1 aug) gaan we het park binnen om er 5 korte wandelingen te maken. Onze spieren eerst maar wat trainen voordat we aan het echte werk beginnen! Het regent er af en toe een beetje, maar het blijft er warm. In het park treffen we een hert aan op ons pad (zie foto’s) en net buiten het park zien we een Grizzly-beer.
Via Crowsnest Pass gaaan we naar het zuiden van BC en willen eerst de wetlands van Creston bekijken. We zien broedende visarenden (Osprays), veel verschillende kleuren libelle’s. Ook krijgen we een overzicht van de daar broedende vogelsoorten van een lokale bekende (birdwatcher). We gaan langs een Blueberry Patch en een lastige wandeltocht die het uiterste van onze benen maar ook de auto vergt: de paden zijn erg steil en ruig. Het uitzicht is wel fantastich.
We gaan met de veerboot over Kootenay Lake naar Kaslo. Dit is een vriendelijk klein dorp die zeer gezellig en knus aandoet! We belanden bij een stuwdam en bekijken een zalmtrap (hier schieten ze hun kuit) waar we nog wat te vroeg in het seizoen zijn: geen zalm nog te bekennen. We overnachten bijna bovenop de stuwdam met een schitterend uitzicht!! (zie foto’s).
Via New Denver rijden we naar Nakusp en we overnachten iets ten noorden daarvan. Het is nog steeds prachtig weer, dik 30 graden en sinds Waterton park geen regen meer. Het is zelfs te warm om te lopen. We trekken verder naar het westen en belanden uiteindelijk in Kelowna. Dit blijkt een grote stad die niet al te gezellig overkomt. De volgende dag trekken we zuidwaarts door een druk en toeristische vallei richting Oliver en Osoyoos (op de grens met de USA). In deze desert vinden we veel boomgarden en wijnmakerijen, en dat voor Canada!! Het is hier ook erg heet en droog en ook in de winter komt vorst eigenlijk amper voor. Door de indianen is de sfeer wat verpest en we voelen ons er niet helemaal op ons gemak. Ook bosbranden vormen een onzekere faktor.
Iets verder naar het westen rijden we door een ruig en droog berglandschap naar het gezelliger Keremeos. Hier blijven we een paar dagen hangen, we maken er een paar leuke wandeltochten en zien er enkele slangen (o.a. een Ratelslang) waar Henk bijna bovenop gaat staan. Of was het toch raak? Er zitten 2 kleine gaatjes in de neus van Henk’s schoen……
Op de plaats waar we overnachten hebben we overlast van jongeren (vooral Indiaanse afkomst) die veel drinken: het is weekend! We rijden richting westen en stoppen in het Manning Park tegen de grens aan met de U.S. We willen daar een korte wandeling maken, maar door het versperren van een trail loopt dat uit op een overlevingstocht; uiteindelijk moeten we over een omgevallen boom de rivier oversteken. Bij de auto gekomen blijkt er nog eens 13 liter water uit ons voorraadvat in de auto gelopen te zijn! Waterruimen dus. Dweilen, soppen en later heel veel luchten…. Gelukkig hebben we het weer mee, het blijft prachtig!
Via Hope rijden we naar het noorden de prachtige Fraser-canyon binnen. We overnachten in het schattige dorpje Yale (15 aug) en smullen er vooral van de vele zoete bramen. We maken er weer een hike (wandeling) en ontmoeten daar op de begraafplaats een stel leuke Canadezen waar we later weer van harte welkom zijn. Verder naar het noorden: Lytton, Lillooet. Hier kunnen we een trektocht niet afmaken, omdat het pad niet goed is aangegeven zoals zovaak blijkt in dit deel van B.C. We smullen dan maar 2 liter kersen-ijs op en rijden door prachtige landschappen naar Clinton. Het blijkt hier kouder en minder gezellig bovendien, dus besluiten we weer richting zuiden te trekken. Omdat we vernemen dat we geluk hebben met het prachtige weer en het in de rest van Canada deze weken zeer koud en soms nat blijkt te zijn, proberen we toch wat in het warme gebied te blijven. Zuidwaarts dus. Het noordelijker stuk doen we later wel op een volgende tocht.
Via Cache Creek, Ashcroft, Merrit, Kelowna, Rock Creek belanden we in Grand Forks (op de grens met de U.S.A.). Een zeer leuk, knus en vooral warm plaatsje buiten het dorp aan een riviertje. Lekker poedelen, wassen, zonaanbidden, etc etc. Op een dag bereikt de warmte zelfs 42 graden in de schaduw. We hebben de lange broeken toch nog niet gedragen in deze vakantie, maar dit hadden we niet kunnen verwachten. Na 2 dagen trekken we verder oostwaarts via Trail naar Nelson, het is hier druk en toeristisch. We rijden even verder naar een park iets noordelijker waar we zalmen zien ‘spawnen’ (kuit schieten) en we staan nu voor het eerst in een onweersbui. Morgen en de rest van de week zal het weer beter worden. De eerste avond en nacht moeten we nog met wat regen doen en ook de volgende dag geeft nog veel bewolking.
We rijden noordwaarts en komen in Revelstoke aan. Rondje langs de enorme dam de energie en water levert aan dit gebied. We slapen zelfs net boven de dam en hebben zo een fenomenaal uitzicht op de dam en het meer bij nacht. Geweldig! Het valt ons nog op dat de sanitaire voorzieningen overal geweldig goed zijn. Je vindt overal toiletten met papier en in perfecte schone staat. Dit moet ook wel, want menigeen rijdt enorme afstanden in Canada en dan is een toilet af en toe wel nodig.
Rondkijken in Revelstoke levert niet zoveel meer op, we rijden eerst nog een stukje zuidwaarts (dat hebben we nog niet eerder gezien) en uiteindelijk gaan we terug en via Revelstoke Park en Glacier Park de toeristenattracties in. Want dat zijn het wel, prachtige wegen door bergen met droom-uitzichten! We overnachten net buiten de parken om daarna een schitterende bergwandeling te maken: eerst moeten we 520 meter klimmen over dik 4 KM om vervolgens bovenop de Paget Lookout te belanden net Oost van Lake Louise. Bovenop staat een oude uitkijkpost waar de brandhaarden en weersomstandigheden in de gaten werden gehouden. Het uitzicht is riant: we kunnen de weg door parken volgen voor kilometers lang samen met de kleine auto’s en ook treintjes ver beneden ons! Uitzicht op 3 valleien en ver voor ons flonkeren een aantal enorme bergen waar de eerste verse sneeuw al is gevallen. We kunnen hier wel uren zo niet dagen lang genieten van dit fenomeen! Deze tijd hebben we helaas niet en dus trekken we verder door de bekende parken Jasper en Banff. Het is er nog steeds erg druk, ondanks dat we al zo laat in het seizoen zijn. Ook de beren vinden dit blijkbaar, we horen op het nieuws en van waarschuwingsborden dat er al een aantal mensen zijn gedood of verwond door beren. Strikte aanbevelingen zoals uitsluitend in groepen lopen dik bijeen. Bij de Saskatchewan Crossing slaan we af richting oosten. Daar lopen we nogmaals de Siffleur Falls Trail die we ook al zagen in 2001. Het blijft prachtig! (Deze foto staat aan de kop van dit artikel)
Op 29 augustus komen we weer in de bewoonde wereld aan: Rocky Mountain House, Henk viert daar zijn verjaardag op de 30e op de farm van Dick Oosterhuis. Een plek die ons altijd weer dierbaar blijkt, hartelijk ontvangst en een rijke historie.
Daags daarna vertrekken we naar Calgary waar we bagage sorteren, schonen en gereed maken voor de tijd hierna; Fenny gaat de 1e september terug naar Holland en Henk heeft nog wat langer de tijd om in Canada rond te neuzen.
De dik 6 weken Canada lijken lang, maar voor Fenny zit het er weer op. Om 14.00 uur vertrekt haar ‘airplane’. Het is moeilijk afscheid nemen van elkaar en van de heerlijke tijd
samen in Canada dit jaar. Uiteindelijk hebben we heel veel gezien, genoten, met -op 2 dagen na- schitterend weer in een gigantisch groot land met alle denkbare landschappen en (on)mogelijkheden. Voor wie het aandurft……….
Fenny en Henk
Gevonden…., zomaar in de vrije natuur!
Het lijkt een schilderij, sprankelende echte kleuren……. alsof de schilder kwistig met de verf is omgesprongen………….
Dit voorjaar gevonden in de U.S.A. en opgestuurd door Frank Weening.
Hartelijk dank, Frank! Houd ons op de hoogte van alle speciale dingen die je tegenkomt!
VOOR EEN DAG VAN MORGEN
Wanneer ik morgen doodga,
vertel dan aan de bomen
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan de wind,
die in de bomen klimt
of uit de takken valt,
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan een kind,
dat jong genoeg is om het te begrijpen.
Vertel het aan een dier,
misschien alleen door het aan te kijken.
Vertel het aan de huizen van steen,
vertel het aan de stad,
hoe lief ik je had.
Maar zeg het aan geen mens.
Ze zouden je niet geloven.
Ze zouden niet willen geloven dat
alleen maar een man alleen maar een vrouw,
dat een mens een mens zo liefhad
als ik jou.
– * – * – * –
FOR TOMORROWS DAYS
When I’ll die tomorrow
Please tell the trees
How much I’d loved you….
Please tell it to the wind
who’s climbing into the trees
Or falling from the branches
How much I’d loved you…..
Tell it to a child,
Young enough to understand
Tell it to an animal,
Maybe through only eye-contact
Tell it to the stone houses,
Tell it to the city,
How much I loved you……
But never say it to a grown-up.
They wouldn’t believe you.
They wouldn’t believe that
Only a man, only a woman,
That only a human loved a human
That much as I loved you.
From: ‘Only as a traveller’, Hans Andreus (1959)
Uit: Al ben ik een reiziger, Hans Andreus (1959)
– * – * – * –
Na alle sneeuw komt nu eindelijk de lente op gang, de buren nemen het voortouw:
De sneeuw is vandaag in grote hoeveelheid gevallen en heeft ons verrast met deze mooie prentjes:
Elke morgen kom ik langs deze plek. De winter heeft er een kunststukje van gemaakt……..
